บทที่ 108 กินแล้วไม่จ่ายเงิน

บทที่ 108 กินแล้วไม่จ่ายเงิน

ถึงจะไม่รู้ว่าทำไมเถ้าแก่ถึงยืนกรานจะเอาร้านนั้น แต่ในเมื่อพูดถึงขนาดนี้แล้ว ซูเหวินซงก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

หลินชูเซี่ยให้เขากลับร้านซาลาเปาไปก่อน ส่วนเธออ้อมไปยังจุดขายอาหารปรุงสุกของโรงงานอาหารทางตลาดกลางคืน

ตอนนี้มีคนอยู่ไม่น้อย หลินชูเซี่ยต่อแถว แล้วซื้ออาหารปรุงสุกอย่างละนิดอย่างละหน่อย

เธอซื้อของสารพัดอย่างจนเต็มถุงใหญ่ ประธานหลินหิ้วของพะรุงพะรังแล้วจึงเดินกลับ

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เธอก็หยุดแล้วก้มมองหนุ่มหมาน้อยตัวหนึ่งที่อยู่ข้างเท้า