หยั่งเชิง

หยั่งเชิง

ฉงชางถือตะเกียบค้างไว้ จ้องหน้าเฮ่อเจว๋อวิ๋นที่นั่งอยู่ตรงข้ามอยู่นานโดยไม่พูดอะไรสักคำ เธอเบ้ปาก ก่อนจะจิบโจ๊กขาวในชามเข้าไปคำหนึ่ง รู้สึกว่าจืดชืดไร้รสชาติสิ้นดีจนใจเจ็บไปหมด

ไม่รู้ว่าเมื่อคืนเฮ่อเจว๋อวิ๋นคิดตกเรื่องอะไร วันนี้ตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้าถึงได้ดูผิดปกติไปหมด แถมยังทำตัวไม่น่ารักเอาเสียเลย เขาเอาแต่ใช้ตะเกียบสะอาดคนเนื้อปูตรงหน้าไปมาแต่ไม่ยอมเอาเข้าปาก ทั้งผลาญของกินอย่างน่าเสียดาย ทั้งยังดูเฉื่อยชาตามใจตัวเองจนฉงชางมองแล้วเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ

ฉงชางถามเสียงแห้ง “อร่อยไหม”

“ไม่รู้ ยังไม่ได้กิน” เฮ่อเจว๋อวิ๋นถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย “ก็งั้น ๆ แหละ คนที่บ้านฉันกินจนเอียนแล้ว”

ก็แค่นั้น ฉงชางเองก็เป็นพวกเก็บอารมณ์เก่ง เธอเลยแค่ส่งเสียง “อ๋อ” เบา ๆ ไปคำเดียว

เฮ่อเจว๋อวิ๋นยกถ้วยน้ำซุปตุ๋นร้อน ๆ ที่ยังมีควันลอยกรุ่นข้าง ๆ ขึ้นมาแกว่งไปมาตรงหน้าฉงชาง น้ำซุปใสส่งกลิ่นหอมเข้มข้น คล้ายกำลังอวดฉงชางไม่หยุดว่ามันเคี่ยวมาจากกระดูกไก่และกระดูกหมูชิ้นโตที่ผ่านการเคี่ยวอย่างพิถีพิถันมาทั้งคืน

ฉงชางถอนหายใจออกมา

เฮ่อเจว๋อวิ๋นแกล้งถามอย่างเสแสร้ง “โจ๊กขาวอร่อยไหม”

คนรวยหน้าไม่อาย คิดว่าพลังเงินตราของตัวเองยังไม่บาดตาบาดใจพอหรือไง