โรงพยาบาล

โรงพยาบาล

เสียงกรีดร้องแหลมสูงดังขึ้นเป็นระลอกออกมาจากห้องสอบสวน เสียงบาดหูราวกับกระจกสาก ๆ เสียดสีกันดังก้องไปทั่วทางเดินไม่หยุด พร้อมกับเสียงทุบตีข้าวของตึงตัง โจวลางซิ่วอาละวาดระบายอารมณ์เหมือนคนเสียสติ ใช้การทำร้ายตัวเองและคนอื่นเพื่อหนีความจริง ตำรวจที่เข้าไปหวังจะคุมตัวเธอออกมาก็โดนเล็บคมกริบข่วนเข้าให้ จนต้องตีหน้าขรึมส่งเสียงเตือนอย่างจริงจัง

ฉงชางหยุดยืนอยู่ข้างนอกครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินจากไปอย่างเรียบเฉย

“หัวหน้าว่านี่มันเรื่องอะไรกันครับเนี่ย” ตำรวจหนุ่มพอนึกย้อนถึงเรื่องราวทั้งหมด ก็ยังรู้สึกว่ามันเหมือนละครตลกร้ายที่เสียดสีได้เจ็บแสบชะมัด “โจวลางซิ่วก็ช่างเถอะ เธอไม่ได้เรียนหนังสือ ไม่มีความรู้ทางการแพทย์ แต่อู๋หมิงเป็นถึงปัญญาชนแท้ ๆ กลับต้องมาลงเอยแบบนี้เสียได้ ถ้าเขารู้จักแบ่งใจให้แม่กับภรรยาให้สมดุลสักหน่อย ผมว่าเขาคงมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกสักยี่สิบปีสบาย ๆ เลยมั้งครับ”

ฉงชางพูดว่า “น่าเสียดายก็ตรงนี้แหละ” น่าเสียดายที่จิตใจคนเรามันคาดเดาไม่ได้