กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
วิเคราะห์
เจ้าของร้านเป็นชายวัยกลางคนสวมเสื้อแขนสั้น ไว้ผมค่อนข้างยาว ดูซอมซ่อไปสักหน่อย เขากำลังถือชามข้าว จ้องจอคอมพิวเตอร์ดูซีรีส์ตาไม่กะพริบ
เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นเดินดูรอบร้านหนึ่งรอบ ก่อนจะหยุดลงตรงเคาน์เตอร์ โน้มตัวลงแล้วชี้มือไปที่ด้านบนของประตูม้วน “สวัสดีครับเถ้าแก่ ช่วงนี้ค้าขายเป็นไงบ้างครับ”
เจ้าของร้านยังมีข้าวเต็มปาก ตอบกลับมาโดยไม่หันมอง “ก็เรื่อยๆ นะ”
เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นถามต่อ “เวลาคนเยอะดูแลทันเหรอครับ นักเรียนเดินผ่านไปมาตั้งแยะ น่าจะคุมยากน่าดูเลยใช่ไหม”
“ก็พอกล่อมแกล้ม” ในที่สุดเถ้าแก่ก็ยอมวางชามข้าวลงแล้วมองสำรวจเขา “ว่าแต่ คุณเป็นใครล่ะเนี่ย”
“ขอโทษที่รบกวนครับ” เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นหยิบบัตรประจำตัวออกจากกระเป๋าเสื้อตรงอก “ตำรวจครับ แค่จะมาถามอะไรสักสองสามคำหน่อย”
เขาพูดเหมือนเป็นเรื่องสบายๆ แต่คนธรรมดาทั่วไปพอเจอตำรวจเข้าจริง ใครจะไปทำตัวตามสบายได้ลง
“อ๋อ ผมรู้แล้ว” ชายวัยกลางคนลุกขึ้นจากเก้าอี้โซฟา กระแอมไอเคลียร์คอแล้วพูดว่า “คุณมาสืบคดีที่เด็กนักเรียนหญิงสองคนนั้นฆ่าตัวตายใช่ไหมล่ะ”
เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นเก็บป้ายบัตรกลับไป “ใช่ครับ ถึงคดีจะปิดไปแล้วว่าเป็นการฆ่าตัวตาย แต่ครอบครัวคนตายยังทำใจไม่ได้ พวกเขาอยากรู้สาเหตุลึกๆ ว่าทำไมลูกสาวถึงคิดสั้น เลยขอร้องให้พวกเราช่วยสืบต่อ ไม่ได้เป็นทางการหรอกครับ แค่แวะมาคุยสอบถามเฉยๆ”