กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 491 เท้าแตะพื้นปุ๊บ เธอก็จูบเขาทันที
ตอนนั้นเธอยังตอบเขาไปหมดทุกคำถาม
พอมาคิดตอนนี้แล้วแทบบ้า
ยังดีที่เธอง่วงมาก ไม่มีเวลาเหลือเฟือให้คิด ไม่นานก็หลับสนิท
เธอเหนื่อยล้าเกินไปจริง ๆ คราวนี้หลับยาวจนถึงห้าโมงเย็น
เสียงร้องไห้ของเจียสือเป็นคนปลุกเธอ
เมื่อลืมตาขึ้น ในห้องไม่มีใครอยู่ เธอเดินออกจากห้องก็เห็นเฟิ่งว่านอุ้มเจียสือเดินมาจากตรงบันได
“เจ้าตัวแสบร้องไห้จนคนแทบเสียสติ ปลอบยังไงก็ไม่หยุด”
หลินอวี่เซิงยิ้มแล้วพูดว่า “เขาคงหิวน่ะ โทษฉันเอง เผลอหลับเพลินไปหน่อย”
เฟิ่งว่านมองเธอด้วยความสงสาร “ลูกยังเล็กมาก ตอนนี้เธอลำบากที่สุดแล้ว กว่าจะได้นอนดี ๆ สักครั้งไม่ใช่เรื่องง่าย