กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 232 อยากไปเมืองหรงเฉิงสักครั้ง
“ฉันปลุกนายหรือเปล่า?”
“เปล่า ฉันตื่นพอดี”
โป๋จิ้นโจวเดินมาที่โซฟา ดึงหลินอวี่เซิงขึ้นมากอดไว้
เขาซบหน้าลงบนไหล่เธอ
หลินอวี่เซิงสัมผัสได้ถึงอารมณ์ของเขา จมูกก็พลันแสบร้อน ยกมือกอดเอวเขาไว้
ถามเสียงเบาว่า “มื้อเที่ยงนายกินน้อย หิวหรือยัง? เย็นนี้อยากกินอะไร ฉันทำให้”
“เซิงเซิง”
เสียงพึมพำแผ่วต่ำของชายหนุ่มดังข้างหู ทำให้หัวใจหลินอวี่เซิงอุ่นวาบ
เขาพูดว่า “ไม่ต้องทำ ฉันจะทำกับข้าวเอง”