ตอนที่ 167 เยียวยาบาดแผล

ตอนที่ 167 เยียวยาบาดแผล

หลินอวี่เซิงได้ยินประโยคนั้น “อวี่เซิง ฉันเป็นมาม่า”

มือที่กำโทรศัพท์ชะงัก สีหน้าพลันเปลี่ยนไปทันที

โป๋จิ้นโจวที่อยู่ข้าง ๆ ก็ได้ยิน แม้จะไม่ชัดนัก แต่เขาฟังออกว่าเป็นเสียงของหลินซูเฟิน

เขากำลังจะเอ่ยปาก หลินอวี่เซิงก็ตัดสายไปแล้ว

“สามี ขับรถเถอะ”

เธอยิ้มให้เขา

โป๋จิ้นโจวลูบศีรษะเธอ พลางตอบว่า “อืม” ก่อนจะสตาร์ตรถ

หลินอวี่เซิงจ้องโทรศัพท์อยู่สองวินาที แล้วกดเข้าไปที่หมายเลขเมื่อครู่และบล็อก

ช่วงหลายวันที่หลินซูเฟินนอนโรงพยาบาล คืนนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอโทรหา