เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 432 วันที่ 428 ของการเป็นเจ้านาย
ในความฝัน สวี่อีซ่งฝันถึงคนที่เธอคิดถึง ลมหายใจและไออุ่นของเขาอยู่ใกล้เหลือเกิน
เธอยื่นมือไปหาเขา แล้วเขาก็กุมมือเธอไว้ เธอได้ยินเขาพูดว่า “ฉันกลับมาแล้ว”
ทันทีที่ตื่น สติของสวี่อีซ่งที่ยังจมอยู่ในความฝันก็ค่อย ๆ กลับคืนมา ความรู้สึกสดชื่นหลังจากได้นอนอิ่มที่ห่างหายไปนาน ทำให้อารมณ์ของสวี่อีซ่งดีเป็นพิเศษ
เธอกอดผ้าห่มแล้วพลิกตัวตามความเคยชิน แต่กลับถูกแขนที่ยื่นมาจากด้านหลังโอบเอาไว้
สวี่อีซ่งชะงักไป แววตาพร่ามัวที่ยังหลงเหลืออยู่พลันหายไปทันที
เธอหันกลับไป ใบหน้าคุ้นเคยที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมทำให้เธอนึกไปชั่วขณะว่ายังฝันอยู่
สวี่อีซ่งจ้องมองอยู่นานกว่าจะนึกอะไรขึ้นมาได้ แล้วจึงยื่นมือไปบีบแก้มควอนจียงที่กำลังหลับสนิทอย่างแรง
ควอนจียงเพิ่งกลับถึงบ้านตอนกลางดึก นอนรวมกันยังไม่ถึงสามชั่วโมง ก็ถูกความเจ็บปลุกให้ตื่นขึ้นมาแบบนี้
เขาลืมตาขึ้นครึ่งหนึ่งอย่างจนใจ จับมือที่กำลังซุกซนบนใบหน้าตัวเองเอาไว้ มืออีกข้างที่โอบเอวสวี่อีซ่งออกแรงเล็กน้อย ดึงเธอเข้ามาขังไว้ในอ้อมกอด พอกอดสวี่อีซ่งไว้ทั้งตัวแล้วก็พูดเสียงงัวเงียว่า “ง่วงจัง ที่รัก ยังเช้าอยู่เลย วันนี้ไม่มีงาน นอนต่ออีกหน่อยเถอะ”