เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 429 วันที่ 425 ของการเป็นเจ้านาย
คืนนี้มืดสนิท เสียงฝนด้านนอกหน้าต่างดังเปาะแปะ แสงที่สว่างวูบวาบส่องลอดเข้ามาในห้องผ่านช่องผ้าม่าน ทั้งที่หน้าต่างปิดสนิท แต่กลับเหมือนมีไอชื้นของสายฝนซึมเข้ามา
อากาศชื้นแฉะ บรรยากาศเย็นเยียบเหนียวเหนอะค่อย ๆ โอบล้อม พยายามกลืนคนที่ขดตัวเป็นก้อนอยู่บนพื้นเข้าไป
ฝนข้างนอกตกหนักมาก จนควอนจียงได้ยินเสียงฝนผ่านโทรศัพท์
หลังได้ยินเสียงของสวี่อีซ่ง ควอนจียงก็ตื่นเต็มตา เสียงสะอื้นเบา ๆ ปลายสายฟังดูเหมือนเสียงคร่ำครวญของสัตว์ตัวน้อยที่ไร้ทางพึ่งพา ทำให้หัวใจของเขาเจ็บแปลบเหมือนถูกเข็มทิ่ม ก่อนจะปวดระบมไปทั่ว
สวี่อีซ่งไม่ได้เปิดกล้อง ควอนจียงทำได้เพียงประเมินสภาพของเธอจากเสียง แต่ยิ่งมองไม่เห็น เขาก็ยิ่งกระวนกระวาย
ในความทรงจำของเขา สวี่อีซ่งไม่เคยแสดงด้านที่เปราะบางขนาดนี้ออกมาเลย
“ที่รัก อีซ่ง ฉันก็คิดถึงเธอมาก ให้ฉันดูเธอหน่อยได้ไหม?” เสียงของควอนจียงเบาและอ่อนโยน แฝงความเป็นห่วงอย่างระมัดระวังไว้ในการเกลี้ยกล่อม
ตอนนี้สวี่อีซ่งปวดหัวจนเสียงอื้ออึง ทุกอย่างรอบตัวพร่าเลือนไปหมด ทั้งน่ารำคาญทั้งหนวกหู มีเพียงเสียงของควอนจียงที่ชัดเจน
เธอแทบไม่มีแรงถือโทรศัพท์ ทั้งร่างนอนแผ่อยู่บนพื้น หายใจอย่างอ่อนแรง แต่ยังดื้อดึงตอบว่า “ไม่เอา”