กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 427 วันที่ 423 ของการเป็นเจ้านาย
หลังคิมซอมินจากไป สวี่อีซ่งถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าคิยาที่อยู่ตรงมุมห้องร้องไห้
เธอเดาว่าคิยาคงได้ยินบทสนทนาเมื่อครู่ของพวกเขา
สวี่อีซ่งจนใจอยู่บ้าง เพิ่งปลอบคนหนึ่งเสร็จก็ต้องไปปลอบอีกคนแล้ว เธอเดินไปช่วยเช็ดน้ำตาให้คิยา พลางหยอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “อย่าร้องเลย เดี๋ยวคนไม่รู้จะนึกว่าฉันเป็นโรคร้ายระยะสุดท้าย” เดิมทีก็ไม่ได้คิดจะปิดบังเธออยู่แล้ว
เพราะรู้ว่าจะเป็นแบบนี้ สวี่อีซ่งถึงไม่กล้าบอกอาการของตัวเองกับคนอื่นง่าย ๆ
“ทำไมล่ะ?” ยิ่งสวี่อีซ่งปลอบ คิยาก็ยิ่งร้องหนัก “ผลตรวจสุขภาพก็ไม่มีปัญหาชัด ๆ แล้วทำไมถึงเป็นแบบนี้?”