เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 368 วันที่ 364 ของการเป็นเจ้าของบริษัท (พบผู้ใหญ่)
[2024|08|31 แก้ไข]
เพราะไม่เคยเจอมาก่อน ควอนจียงจึงไม่เคยเห็นครอบครัวที่มีวิธีเข้าหากันแบบนี้มาก่อน ให้ความรู้สึกเหมือนสนิทกันแต่ก็ไม่คุ้นเคย
แต่เขาก็รู้ว่าที่เป็นแบบนี้คงเป็นเพราะตอนเด็ก ๆ ไม่ได้สนิทกัน ขาดโอกาสที่จะได้อยู่ด้วยกัน พอโตขึ้นเลยกลายเป็นแบบนี้
พอคิดถึงตรงนี้ ควอนจียงก็เอียงหน้าไปแนบกับสวี่อีซ่ง
เขาสงสารกระต่ายน้อยของเขาอยู่บ้าง
จู่ ๆ ก็ถูกเอาหน้ามาถูแก้ม สวี่อีซ่งหันกลับมาถามอย่างสงสัย “ของหนักไหม ให้ฉันช่วยถือสักหน่อยหรือเปล่า” ควอนจียงถือของอยู่คนเดียวตั้งหลายชิ้น ส่วนของในมือเธอเป็นกล่องเบา ๆ ทั้งนั้น
ควอนจียงส่ายหน้า “ไม่เป็นไร ทำยังไงดี จู่ ๆ ฉันก็ประหม่าขึ้นมานิดหน่อย”
“ฉันดูไม่ออกเลยว่านายประหม่าตรงไหน” สวี่อีซ่งเอียงศีรษะสังเกตเขา แต่ก็ดูไม่ออกจริง ๆ ว่าควอนจียงประหม่าตรงไหน
ระหว่างที่ทั้งคู่คุยกันก็มาถึงหน้าบ้านแล้ว สวี่เริ่นอันเดินนำไปเคาะประตู ไม่นานประตูก็เปิดออก คนที่เปิดประตูคือคุณน้าเฉิน แม่บ้านประจำบ้าน