เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 364 วันที่ 360 ของการเป็นเจ้านาย (สารภาพ)
โทรศัพท์มือถือที่ถืออยู่ในมือดังขึ้นพอดี สวี่อีซ่งหยิบมาดู ก็เห็นว่าเป็นควอนจียง พอเห็นสายเรียกเข้าจากเขา เธอก็เหลือบมองเวลาโดยไม่รู้ตัว ถึงได้สังเกตว่าผ่านไปสองชั่วโมงแล้ว คอนเสิร์ตของบิ๊กแบงน่าจะจบลงแล้ว
เธอกดรับสาย พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้ฟังดูผิดปกติ “ฮัลโหล? โอปป้าขึ้นแสดงจบแล้วหรือยัง?”
ควอนจียงเพิ่งรู้ตอนใกล้จบการแสดงว่าสวี่อีซ่งกลับไปก่อน พอการแสดงจบ เขาถึงได้โทรศัพท์คืนและเห็นข้อความที่สวี่อีซ่งส่งมาบอกว่าบริษัทมีเรื่องด่วน เธอเลยต้องกลับไปก่อน
“งานเสร็จหรือยัง? มีเรื่องอะไรถึงต้องไปบริษัทตอนนี้ พวกเราเพิ่งแสดงจบ ถ้าทางเธอเสร็จแล้วฉันไปรับได้นะ ถ้ายังไม่ได้กินข้าว เราไปกินด้วยกันพอดี” ควอนจียงยังไม่รู้ว่าเอวาเกิดเรื่อง เข้าใจว่าเป็นงานทั่วไป
ทว่าอีกฝั่งของสายกลับเงียบไปชั่วครู่
ควอนจียงเอ่ยเรียกอย่างสงสัย “ที่รัก?”
สวี่อีซ่งกำโทรศัพท์ไว้ ดวงตาหลุบต่ำ น้ำเสียงเริ่มแหบพร่า “โอปป้า ฉันอยู่โรงพยาบาล” เดิมทีเธอไม่ได้คิดจะให้ควอนจียงมาที่โรงพยาบาล แต่พอได้ยินเสียงเขาผ่านโทรศัพท์ในเวลานี้ เธอก็คิดถึงเขาขึ้นมาอย่างจับใจ
ตอนนี้เธอแค่อยากเจอเขา
“โรงพยาบาล?” ควอนจียงตกใจ คิดว่าสวี่อีซ่งเป็นอะไรไป พอถามจนรู้ว่าเป็นเรื่องของเอวา เขาถึงได้โล่งใจ