กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 349 วันที่ 345 ในฐานะเจ้านาย
สวี่อีซ่งร้องเรียก “คิยา?” ด้วยเสียงแหบพร่า อยากให้เธอช่วยรินน้ำให้สักแก้ว
ยังไม่ทันพูดจบ น้ำก็ถูกยื่นมาแตะริมฝีปากแล้ว
สวี่อีซ่งมองไม่ชัด คิดว่าเป็นคิยา จึงเงยหน้าดูดน้ำจากหลอดไปสองอึก
น้ำอุ่นกำลังดี ไหลผ่านลำคอ ทำให้ความเจ็บแสบในลำคอของเธอบรรเทาลงไม่น้อย
“เอาอีกไหม?”
พอได้ยินเสียงผู้ชายชัด ๆ สวี่อีซ่งก็รู้สึกตัวขึ้นมาหน่อย
“โอปป้า? มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” สวี่อีซ่งที่เพิ่งรู้ตัวลุกพรวดขึ้นนั่ง ห้องพักผู้ป่วยไม่ได้เปิดไฟ มีเพียงแสงจากโคมไฟกลางคืนริมผนังให้พอมองเห็นเงาคนได้ราง ๆ