กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 287 วันที่ 283 ของการเป็นเจ้านาย (ร่วมงาน)
เสียงของควอนจียงจากปลายสายดึงสวี่อีซ่งออกจากความทรงจำ
สวี่อีซ่งเช็ดน้ำตาที่ไม่รู้ว่าไหลออกมาตั้งแต่เมื่อไร แล้วพูดด้วยน้ำเสียงปกติ “ฉันไม่เป็นไร โอปป้า อย่าทำให้ตัวเองเหนื่อยขนาดนั้นอีก”
“รู้แล้ว ฉันแค่คิดถึงเธอนิดหน่อย” พอได้ยินสวี่อีซ่งพูด ในที่สุดหัวใจที่แขวนค้างของควอนจียงก็สงบลง
ขอแค่ไม่โกรธก็พอ
เขายังฝังใจกับเรื่องครั้งก่อน ตอนนี้กลัวจริง ๆ ว่าสวี่อีซ่งจะเงียบไปกะทันหัน
ทั้งสองคุยกันต่ออีกพักหนึ่งก่อนจะวางสาย
ตอนสวี่อีซ่งกลับเข้าห้องพักผู้ป่วย อาหารเย็นที่เธอกินค้างไว้เมื่อครู่ก็เย็นชืดแล้ว ส่วนพ่อของสวี่อีซ่งก็ไม่ได้แตะอาหารตรงหน้าอีกเลยหลังเธอออกไป