กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 242 วันที่ 238 ของการเป็นเจ้านาย (การแสดงต่อสาธารณชน)
ทุกคนจับมือเพื่อนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ไว้แน่น แล้วโค้งให้ผู้ชมด้านล่างอีกครั้ง “ได้เลย! รอพวกเราก่อนนะ แล้วเราจะได้เจอกันอีกแน่นอน!”
พอสิ้นเสียงพูด สายริบบิ้นสีขาวคล้ายปุยดอกแดนดิไลออนก็ร่วงลงมาจากเวที กลืนทุกคนให้หายไปท่ามกลางสายริบบิ้น เหมือนประโยคสุดท้ายของเนื้อเพลง “เมล็ดน้อย ๆ ทีละเม็ด คือความฝันที่โบยบินอย่างอิสระ ค่อย ๆ ร่วงหล่น รอวันผลิบาน และสักวันหนึ่งในอนาคต”
เมล็ดเล็ก ๆ เหล่านี้จากเวทีไปชั่วคราว เพื่อรอวันหนึ่งในอนาคตที่จะกลับมาพบทุกคนอีกครั้งในรูปลักษณ์ของดอกไม้