กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 50 วันที่ 47 ของการเป็นเจ้านาย
กินข้าวเสร็จ ทั้งคู่ก็นอนแผ่อยู่บนโซฟาดูโทรทัศน์ รายการที่เปิดเป็นการแสดงของชมรมละครเวทีสมัยมหาวิทยาลัยของสวี่อีซ่ง นอกจากการนำบทละครคลาสสิกมาแสดงใหม่แล้ว สิ่งที่น่าสนใจที่สุดของชมรมก็คือบทละครที่พวกเขาเขียนและจัดแสดงกันเอง
เทอมแรกที่สวี่อีซ่งเข้าชมรมละครเวที ก็เจอกับงานแสดงกิจกรรมของมหาวิทยาลัยพอดี ประธานชมรมที่มีไอเดียล้นเหลือเลยเขียนบทละครขึ้นมาแสดงเอง ชื่อเรื่องว่า “คนแคระกับองค์หญิงทั้งเจ็ด” คนแคระในเรื่องก็ไม่ใช่ใครอื่น เป็นสวี่อีซ่งนั่นเอง ใครใช้ให้ตอนนั้นเธอตัวเตี้ยที่สุดในชมรมล่ะ
“ทำไมองค์หญิงพวกนี้เป็นผู้ชายแต่งหญิงกันหมด?” ตอนเห็นองค์หญิงทั้งเจ็ดที่สูงใหญ่ล่ำสันราวกับยักษ์ออกมา ควอนจียงก็ถึงกับอึ้งจนตัวแข็ง