0385

⬢⬢⬢

ตอนที่ 385 สังหารครั้งใหญ่ (ล่าง)

ทั่วทั้งปรโลกหวงเฉวียนไร้ซึ่งแสงตะวัน ตลอดทั้งวันถูกปกคลุมไปด้วยม่านหมอกที่หม่นหมอง สี่ทิศล้วนเป็นสีเทาสลัว ทำให้น่าอึดอัดใจยิ่งนัก

นานครั้งจะมีลมทมิฬพัดผ่านสายหนึ่ง ทำเอาผู้คนรู้สึกหนาวสะท้านเข้าไปถึงกระดูก

ปัจจุบันพระโพธิสัตว์ตี้จ้างบรรลุพุทธภาวะแล้ว เสด็จกลับไปยังแดนสุขาวดีตะวันตก บนภูเขาทมิฬนั้นจึงไร้ซึ่งแสงสว่าง

รัศมีพุทธะไม่ส่องถึง ขุมนรกจึงยิ่งมืดมิดและพิศวงกว่าเดิม

ยามที่โจวจู๋เหินกายด้วยแสงวิชา เหนือศีรษะปรากฏแสงพิสุทธิ์สายหนึ่ง อ่อนโยนนุ่มนวลยิ่งนัก

ใจกลางแสงพิสุทธิ์ ไข่มุกเม็ดหนึ่งค่อยๆ ลอยสูงขึ้น ส่องสว่างไปยังเมืองเฟิงตู สะพานไน่เหอ ภูเขาทมิฬ และทะเลโลหิต

เมฆทองแห่งรัศมีพุทธะของพระโพธิสัตว์กษิติครรภ์นั้นมีมหาปณิธาน ดูออกจะเผด็จการไปสักนิด แต่กลับแฝงกลิ่นอายของการชักจูงอยู่ด้วย

“หากนรกไม่ว่างเปล่า จักไม่ขอสำเร็จเป็นพุทธะ!” มหาปณิธานนี้แม้ดูยิ่งใหญ่ ทว่ากลับยังมิใช่รสชาติแท้จริงแห่งธรรม ปวงนรกหากว่างเปล่าเสียจริง วัฏสงสารย่อมไร้ความหมาย มิใช่เป็นการฝืนลิขิตสวรรค์หรอกหรือ?