0336

⬢⬢⬢

ตอนที่ 336 บทสรุปความ

บทที่ 336 บทสรุปความ

“ท่านนักฌาน! ท่านนักฌาน!...”

หวงสือกงและหูกงเห็นสีหน้าของนักฌานรังสุวรรณดูย่ำแย่ถึงขีดสุด แม้แต่คันธนูไม้เล็กในมือที่ร่วงหล่นลงพื้นก็ยังไม่รู้สึกตัว ราวกับถูกอาคมผนึกร่างเอาไว้จนขยับไม่ได้ ไม่รู้ว่ากำลังดีใจหรือเสียใจกันแน่

ทางด้านเมืองฉางอันปรากฏแสงเพลิงสว่างไสวไปทั่วฟ้า เสียงระฆังดังกังวานก้องหู ผู้ที่ได้ยินต่างรู้สึกว่าแม้แต่ดวงจิตเทวะยังเบิกบานผิดปกติ ดวงจิตบริสุทธิ์แจ่มใส ในสายเลือดพลันมีความรู้สึกอุ่นซ่านแผ่ซ่านขึ้นมา จนรู้สึกสบายถึงขีดสุด แต่ผู้อาวุโสทั้งสองกลับรู้สึกกังวลใจ เมื่อเห็นนักฌานรังสุวรรณนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จึงรีบร้องเรียกด้วยเสียงแผ่วเบาอย่างร้อนรน

ทว่าผู้อาวุโสทั้งสองกลับรู้สึกกังวลใจ เมื่อเห็นนักฌานรังสุวรรณนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จึงรีบร้องเรียกด้วยเสียงอันแผ่วเบาอย่างร้อนรน

ในที่สุดนักฌานรังสุวรรณก็ตื่นจากภวังค์ สีหน้าเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ ผู้อาวุโสทั้งสองสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยือกจนอดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

“หึ!” นักฌานรังสุวรรณกระทืบเท้าอย่างแรงโดยไม่กล่าววาจาใด ร่างกายพลันลุกโชนด้วยเพลิงแท้สุริยันอันโชติช่วง เปลวเพลิงพุ่งทะยานขึ้นทันที ก่อนจะกลายเป็นเส้นแสงสีแดงพุ่งแหวกอากาศออกไปทางทิศตะวันตก หายลับไปชั่วพริบตา ทิ้งให้ผู้อาวุโสทั้งสองจ้องตากันไปมา ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น

ทิ้งให้ผู้อาวุโสทั้งสองยืนจ้องตากันไปมา ต่างฝ่ายต่างมองหน้ากันไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น