0327

⬢⬢⬢

ตอนที่ 327 ไร้ร่องรอย

“เรื่องนี้ชักจะใหญ่โตเกินไปแล้ว เดิมทีข้าเพียงต้องการระบายอารมณ์ให้โกวเฉินได้รู้ว่าเซียนแท้แห่งแดนสวรรค์เช่นข้านั้นไม่ใช่ชนชั้นธรรมดา แต่บัดนี้กลับกลายเป็นว่าแม้แต่เหล่าพุทธะยังต้องเข้ามาเกี่ยวข้องกับมหันตภัยสังหาร เหตุใดข้าถึงได้บังเอิญเข้าไปพัวพันนัก มิใช่กำลังรนหาที่ตายหรอกรึ?”

หูกงใช้เวลาเนิ่นนานกว่าจะตั้งสติได้ ความหวาดหวั่นในใจนั้นมิอาจบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้เลย

เขาเป็นเพียงเซียนแท้ผู้อยู่ในแดนสวรรค์ ยามปกติย่อมเป็นผู้ที่เที่ยวเล่นอย่างอิสระ

เพียงแต่เขารู้สึกไม่พอใจที่โจวชิงลงมาช่วงชิงเส้นชีพจรมังกรไป อีกทั้งยังรวบรวมปราณม่วงอวลทั้งหมดไว้บนแท่นสะกดอสูร เดิมทีไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เพียงแต่เขานึกโกรธแค้นขึ้นมาเท่านั้น

บัดนี้ได้เห็นแล้วว่านักฌานรังสุวรรณผู้นั้นคิดการร้ายหมายจะใช้มือเขาลอบสังหารโกวเฉิน

แม้แต่คัมภีร์ธนูเจ็ดศรตอกหัวซึ่งเป็นวิชาอสูรที่ชั่วร้ายเช่นนี้ยังนำออกมาใช้

คัมภีร์ธนูเจ็ดศรตอกหัวนั้นเป็นวิชาอสูรยุคบรรพกาล ขอเพียงตกอยู่ใต้วิชานี้ ต่อให้ฝึกฝนจนบรรลุกายเซียนกระดูกหยกหรือกายทองไร้ประมาณ ก็ยากจะหลุดพ้นจากเงื้อมมือไปได้ หูกงเป็นเซียนแท้มานานหลายปี ทั้งยังผ่านโลกมามาก แม้คัมภีร์ธนูเจ็ดศรตอกหัวจะไม่ค่อยปรากฏต่อสายตาชาวโลก แต่เขาก็เคยได้ยินชื่อมาบ้าง