0300

⬢⬢⬢

ตอนที่ 300 เจตจำนงแห่งความเมตตา

ตั๋วเป่าเต้าเหรินเห็นชิงหนิวเดินลงไปตลอดทาง จึงรีบร้องเรียก “ท่านพี่ โปรดหยุดฝีเท้าก่อน!”

ใครจะคิดว่าเมื่อชิงหนิวได้ยินคำนี้กลับยิ่งเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นโดยไม่หันกลับไปมอง มือข้างหนึ่งสะบัดไปด้านหลัง ก้อนแสงระยิบระยับนับไม่ถ้วนระเบิดออก สว่างไสวแจ่มชัดถึงขีดสุด ทั่วทั้งตำหนักพลันสว่างวาบ รัศมีพุทธสาดส่องลงมา เสียงสวดมนต์ดังระงม ที่แท้ชิงหนิวได้นำพระบรมสารีริกธาตุที่ใช้กำไลวัชระฉกชิงมาไปวางไว้คืนที่เดิม

ครั้นเมื่อตั๋วเป่าเต้าเหรินมองดูอีกครั้ง ชิงหนิวก็จากไปไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงเสียงที่ยังคงดังกังวานอยู่ในตำหนัก

“รั้งข้าไว้ทำไม เรื่องที่ควรสะสางก็จบสิ้นแล้ว พระบรมสารีริกธาตุเศษเหล็กพวกนี้ก็ไม่ได้มีค่าอันใด”

ตั๋วเป่าเต้าเหรินเห็นชิงหนิวจากไปแล้ว จึงหันกลับมาก็เห็นสายตาของโจวชิงที่เปี่ยมไปด้วยความเมตตาจ้องมองโจวจู๋เขม็ง มือคอยประคองลูบศีรษะเล็กๆ ของโจวจู๋อยู่เป็นระยะ ไหนเลยจะมีความน่าเกรงขามในฐานะจักรพรรดิเทวะโกวเฉินหลงเหลืออยู่ เห็นได้ชัดว่าเป็นเพียงบิดาผู้ใจดี ส่วนโจวจู๋เพียงแต่เล่นของวิเศษสองชิ้นในมือด้วยใบหน้าไร้เดียงสา พึมพำกล่าวว่า “ท่านพ่อ ท่าน ข้า และท่านแม่ ตอนนี้อยู่ที่ไหนหรือเจ้าคะ รีบพาข้าไปดูเร็วเข้า”