0264

⬢⬢⬢

ตอนที่ 264 แรด (ตอนต้น)

“ในเมื่อรู้ว่าผู้นี้คือบรรพจารย์ศพสวรรค์ เหตุใดจึงไม่คุกเข่า!”

จอมมารศพสวรรค์ผู้มีรูปร่างคล้ายกรงเล็บนก เล็บยาวสามฉี่ที่ส่องแสงสีเขียวเข้มกำลังเคาะเป็นจังหวะอยู่บนที่นั่งแท่นพิธีที่สร้างจากกระดูกมนุษย์ เสียงนั้นอื้ออึงอย่างถึงที่สุด ราวกับยันต์เร่งชีวิตของพญายม เคาะลงบนจิตใจของธรรมราชันเซวียนหยวนและนักพรตอีกสองคน

โดยเฉพาะยามที่จอมมารศพสวรรค์เคาะมือพลางส่งเสียงหัวเราะแปลกประหลาดออกมาเป็นระยะ ก้องกังวานอยู่ในตำหนักที่เงียบเชียบ เยือกเย็น และว่างเปล่า เสียงนั้นบาดหูอย่างยิ่ง ลมทมิฬระลอกหนึ่งพัดผ่านตำหนักทั้งหลังขึ้นมาโดยไร้ที่มา

บนผนังข้างๆ ตะเกียงกะโหลกศีรษะมนุษย์สามสิบหกโคมส่งแสงฟอสฟอรัสเท่าเมล็ดถั่วลอยละล่องไปตามลมทมิฬ ยิ่งดูน่าสังเวช แสงไฟฟอสฟอรัสที่วูบวาบและลมทมิฬพิศวง ผสมปนเปไปกับกลิ่นเหม็นเน่าของศพที่รุนแรงจนสำลัก รอบแสงไฟที่ซีดเซียวมีเหล่ามารร้ายหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัวและร่างคนเปลือยเปล่าเปื้อนโลหิตมลทินลอยไปลอยมาอย่างเลือนราง ทว่าไร้เสียงรวมตัวและแยกกระจายอย่างเอาแน่เอานอนไม่ได้ราวกับภาพหลอน ราวกับยกนรกอเวจีมาไว้บนโลกมนุษย์อย่างแท้จริง