0210

⬢⬢⬢

ตอนที่ 210 โกวเฉิน (ตอนปลาย)

“ท่านอ่าว ทางเจ้าเฒ่าไท่ไป๋มาถ่ายทอดราชโองการในครานี้ เกรงว่าคงไม่มีเรื่องอันใดดีนัก ข้าดูแล้วหยวนเจินเหรินผู้นั้นมีพลังธรรมลึกล้ำยิ่งนัก ในที่นี้ไม่มีผู้ใดเป็นคู่มือได้ อีกทั้งยังเป็นนักพรตพเนจร ข้าเกรงว่าราชสำนักสวรรค์คงได้มือดีที่น่าเกรงขามเพิ่มมาอีกคนแล้ว!” เฒ่าอินทรีถอนหายใจกล่าวกับอ่าวหวงหลังจากที่โจวชิงและไท่ไป๋จินซิงจากไปแล้ว

อ่าวหวงหยิบตะเกียบหยกประดับทอง คีบผักจื่อหลัวขึ้นมาสองสามคำเคี้ยวสองครา ก่อนจะดื่มสุราอีกหนึ่งจอก สั่นศีรษะยิ้ม บนนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มที่ยากจะหยั่งถึง “ไม่เป็นเช่นนั้น ด้วยข้าสังเกตสีหน้าท่าทางแล้ว เจินเหรินผู้นั้นไม่เพียงแต่มีพลังธรรมล้ำลึก อุบายยังลึกล้ำนัก มิใช่คนธรรมดาสามัญอย่างแน่นอน เกรงว่าคงมิใช่สิ่งที่เจ้ากับข้าจะจินตนาการได้ อย่างไรเสียเรื่องนี้อาจเป็นผลดีต่อพวกเรา ตัวข้ากลับนึกอิจฉาพวกเจ้าที่มิต้องก้มหัวให้แก่ราชสำนักสวรรค์ยิ่งนัก”

“ท่านอ่าวกล่าววาจาอันใดกัน พวกเรามิได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรีเช่นนั้นหรอก นอกจากภูเขาบุปผาผลของแม่ทัพปาแล้ว ราชสำนักสวรรค์ต่างคอยควบคุมพวกเราไว้อย่างเงียบ ๆ มิแน่ว่าสักวันหนึ่งหากพวกเขาสรรหาข้ออ้างได้ ทหารและขุนพลสวรรค์คงมาล้อมปราบภูเขาของพวกเราเป็นแน่” ปีศาจเฒ่าแห่งภูเขากุ่ยฉีกล่าวถอนหายใจ