0170

⬢⬢⬢

ตอนที่ 170 คราดตะปูเก้าซี่

หญิงสาวสองนางร่อนลงสู่ผืนทะเล ฝ่าเท้าเหยียบย่างบนเกลียวคลื่นดุจเดินอยู่บนพื้นราบ ยามนี้เป็นเวลาค่ำคืนเมื่อจันทรากระจ่างอยู่กลางนภากาศ ท้องฟ้าและผืนน้ำเชื่อมต่อเป็นหนึ่งเดียว แสงสีเงินพรายพรมโปรยปรายลงมา ทั่วอาณาบริเวณเวิ้งว้างไร้ขอบเขต เสียงคลื่นทะเลซัดสาดดังสนั่นหวั่นไหว

เบื้องหน้าคือทัศนียภาพอันงดงาม หญิงสาวทั้งสองรู้สึกได้ถึงยามราตรีที่ว่างเปล่ากระจ่างใส บรรยากาศดูยิ่งใหญ่โอ่อ่า ทะเลกว้างสุดลูกหูลูกตา ผืนฟ้าและผืนดินราวกับเป็นหนึ่งเดียวกัน ถูกฉาบไล้ด้วยชั้นน้ำค้างแข็งสีขาวนวล

สิ่งที่น่าเสียดายเพียงอย่างเดียวคือ สถานที่นี้คือทะเลเหนือ ดินแดนสองขั้วโลกซึ่งไอเย็นเข้มข้นยิ่ง ลมทะเลที่พัดมานั้นหนาวเหน็บเข้าถึงกระดูก ทั้งยังมีกระแสไอสังหารหนาวเย็นจื่ออู่ คนทั่วไปย่อมไม่อาจทนทานได้ แต่ลมเหล่านั้นเพียงพัดกระโปรงของหญิงสาวทั้งสองให้ปลิวไสว เผยให้เห็นต้นแขนขาวดุจรากบัว ผิวพรรณละเอียดอ่อนดุจหยกมันแพะ ราวกับนางสวมเพียงชุดกระโปรงบางเบาตัวเดียว ข้างในหาสวมใส่สิ่งใดไม่ ขาอ่อนขาวผ่องเผยออกมาเป็นระยะ ดูยั่วยวนอย่างยิ่ง

หญิงสาวทั้งสองสวมใส่ชุดบางเบาเช่นนี้ แต่กลับไม่มีท่าทีว่าจะหนาวเย็นเลยแม้แต่น้อย เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้มีตบะแก่กล้า รอบกายมีรัศมีสมบัติเปล่งประกาย ทั้งยังมีกลิ่นอายหลุดพ้นจากโลกีย์และแววตาเย้ายวนดูพิลึกพิลั่นยิ่งนัก