0137

⬢⬢⬢

ตอนที่ 137 อสูรสวรรค์กลืนวิญญาณ (ตอนปลาย)

มวลอากาศสีดำหนาทึบม้วนตัวลงมาประหนึ่งขุนเขาไท่ซานกดทับลงจากเบื้องบน คมเคียวด้ามยาวสีดำสนิทเปล่งแสงประหลาดอัปมงคลออกมา ร่างเทพมารมหาศาลคำรามก้องติดต่อกัน ท่ามกลางเสียงนั้นแฝงไปด้วยเสียงคร่ำครวญกรีดร้องของดวงจิตนับไม่ถ้วน มันน่าสยดสยองเป็นที่สุด จนผู้คนเพียงแค่แลเห็นยังไม่ทันได้ลงมือก็ต้องบังเกิดความหวาดหวั่นพรั่นพรึงในใจแล้ว

ยามเคียวเล่มนั้นฟาดฟันลงมาที่ศีรษะด้วยความเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ หากมันฟาดลงมาจริงจ่อ ต่อให้เจ้าเป็นก้อนหินก็คงถูกฟันจนแยกออกเป็นสองซีกได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งพลังผีวิญญาณที่แฝงอยู่บนนั้น มันสามารถกัดกินดวงจิตเทวะได้อย่างเหี้ยมโหดและชั่วร้ายเป็นที่สุด

เซียนหญิงอวิ๋นเสียแย้มยิ้มอย่างผ่อนคลายโดยสมบูรณ์ ก่อนที่คมเคียวจะฟาดลงมา กระบี่ชิงหนีก็ปรากฏขึ้นเหนือศีรษะนางอย่างนิ่งสงบ มันมีความคล่องแคล่วว่องไวโดยไร้ซึ่งไอสังหารแม้แต่น้อย ทั้งยังมีความพลิ้วไหวสง่างาม