0119

⬢⬢⬢

ตอนที่ 119 จอกขมิ้นอยู่เบื้องหลัง

เมื่อเชือกทองยาวสามจั้งปรากฏขึ้น มันถักทอจนกลายเป็นตาข่ายแสงสีทองนับร้อยเส้นอย่างหนาแน่นบนศีรษะของนักพรตเฒ่ากานจีในทันที แสงสีรุ้งที่เซียนหญิงอวิ๋นเสียทุ่มพลังชีวิตทั้งสิบส่วนฟาดฟันลงไปนั้น เมื่อสัมผัสกับตาข่ายแสงก็ประหนึ่งวัวดินทรายจมลงสู่ท้องทะเล หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย มิได้ก่อให้เกิดผลลัพธ์ใดขึ้นเลย

“แม่เจ้าโว้ย ข้าวของพวกนี้เป็นของจริงไม่ใช่อันปลอม เชือกมัดเซียนนี้ดูเหมือนไม่ใช่สิ่งของของเจียงจื่อหยา แล้วเหตุใดถึงตกไปอยู่ในมือของสำนักคุนหลุนได้?” โจวชิงสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังวิญญาณอันมหาศาลที่กระจายอยู่ทั่วฟ้า ช่องว่างเหนือชั้นเมฆทั้งหมดมีร่องรอยการควบแน่นเพียงเล็กน้อย ปราณวิญญาณแห่งฟ้าดินที่พันธนาการอยู่ดูราวกับกลายเป็นเชือกเส้นหนึ่ง แม้แต่การหมุนเวียนพลังแท้ของตัวเขาก็เริ่มติดขัด

“อมิตาภพุทธะ! ท่านนักพรต ช่างใจคอไม่บริสุทธิ์น่าดู!”

ธรรมราชาต้าเป่ยถูกพระสูตรดับสูญล่อตาล่อใจจนความระแวดระวังลดลงถึงขีดสุด ทว่านั่นมิได้หมายความว่าเขาไร้ซึ่งการป้องกัน ขณะที่ยื่นมือหมายจะคว้าพระสูตรนั้น มีดแปรโลหิตของโจวชิงก็ฟาดฟันเข้าใส่เขา เขามองว่ามีดเล่มนี้ดูหาสิ่งใดโดดเด่นไม่ จึงมิได้ใส่ใจมากนัก เพียงแค่สะบัดแขนเสื้อคลุมสีแดงชาดจนควบแน่นดั่งแผ่นเหล็ก หมายจะปัดป้องมีดยาวสีดำสนิทนั้นออกไป