0011

⬢⬢⬢

ตอนที่ 11 โกยสมบัติจนเต็มหน้าตัก

ยามที่ฟ้ายังไม่สาง โจวชิงผู้มีสีหน้าเหนื่อยล้าและซีดเผือดได้กลับมายังโรงแรม การที่โจวชิงต้องผลาญโลหิตแก่นแท้ประจำชีวิตไปเพื่อสลายเศษเสี้ยวจิตสำนึกที่หลงเหลืออยู่นั้น หากใบหน้าของเขาดูดีได้ก็คงเป็นเรื่องแปลกแล้ว

เหลียวเสี่ยวจิ้นกำลังนั่งสมาธิบำเพ็ญปราณ นับแต่โจวชิงถ่ายทอดวิถีการบำเพ็ญให้ เหลียวเสี่ยวจิ้นก็มุ่งมั่นฝึกฝนทุกวัน ด้วยเหตุที่ร่างกายของเผ่ารัตติกาลแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปมาก ประกอบกับตบะเดิมของเหลียวเสี่ยวจิ้นก็ไม่ได้อ่อนด้อยนัก อีกทั้งยังมีชีพจรฟ้าฉือโหยว จึงใช้เวลาไม่ถึงสองเดือนก็ทะลวงขอบเขตที่คนทั่วไปต้องใช้เวลาฝึกฝนบากบั่นนับสิบปีถึงจะบรรลุได้

บรรลุถึงระยะเริ่มต้นของขั้นชักนำปราณเข้าสู่กายได้พอดี

เมื่อโจวชิงเดินเข้ามา เหลียวเสี่ยวจิ้นเพิ่งจะโคจรลมปราณครบหนึ่งรอบพอดี เมื่อเห็นสีหน้าของโจวชิง เหลียวเสี่ยวจิ้นก็ร้องลั่น “อาจารย์ ท่านไปทำอะไรมา เหตุใดใบหน้าจึงดูแย่ถึงเพียงนี้ ไม่ใช่ว่าออกไป... อเมริกาขึ้นชื่อเรื่องเปิดกว้างอยู่แล้ว ฮิฮิ!!”

เหลียวเสี่ยวจิ้นหัวเราะอย่างลามก

โจวชิงเห็นท่าทางหัวเราะของเขา ก็รู้ได้ทันทีว่าเจ้าหมอนี่กำลังคิดอะไรอยู่ในหัว