0009

⬢⬢⬢

ตอนที่ 9 ดวงจิตเทวะรอง

“เจ้าลูกศิษย์! เจ้าทำให้ขวัญนางกระเจิงแล้ว!” โจวชิงกล่าวกับเหลียวเสี่ยวจิ้นด้วยรอยยิ้ม “ไม่น่าเป็นไปได้นะ! ข้าออกจะหล่อเหลาสง่างาม ดูดีมีเสน่ห์ปานนี้ยังจะทำให้คนตกใจได้อีกหรือ อาจารย์ ท่านว่าหัวนางจะถูกแมลงกัดกินจนเสียหายไปแล้วหรือไม่!” เหลียวเสี่ยวจิ้นที่เพิ่งถูกหญิงสาวผู้นี้ทำให้ตกใจเมื่อครู่ จึงประชดประชันกลับไปอย่างเจ็บแสบ

“เจ้าต่างหากที่สมองถูกแมลงกิน!” หลิงรั่วสุ่ยพองแก้มด้วยความโกรธ เติบโตมาจนป่านนี้ยังไม่เคยมีใครกล้าพูดกับนางเช่นนี้มาก่อน นางไม่ถามว่าตนเองมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แต่กลับด่าสวนเหลียวเสี่ยวจิ้นไปหนึ่งประโยค

“แม่นางผู้นี้ ลูกศิษย์ข้าเพียงล้อเล่นเท่านั้น! อย่าได้ใส่ใจ อย่าได้ใส่ใจเลย!” ทันใดนั้นเสียงของโจวชิงที่ดูครึ่งเก่าครึ่งใหม่ก็ดังขึ้นข้างหู ทำให้หลิงรั่วสุ่ยสมองมึนงงไปชั่วขณะ นางคลับคล้ายคลับคลาว่ากำลังเดินเที่ยวเล่นกับเพื่อนสนิทที่โรงเรียน จู่ ๆ ก็มีชายชุดดำหลายคนโผล่ออกมา จากนั้นมีชายหนุ่มในชุดสูทสีขาวเหวี่ยงแสงสีทองใส่ตน แล้วหลังจากนั้นนางก็ไม่รู้เรื่องอะไรอีกเลย เมื่อได้ยินคำว่า 'แม่นาง' และ 'ลูกศิษย์' หลิงรั่วสุ่ยก็ตกใจสุดขีด “หรือว่าข้าจะข้ามเวลามายังยุคโบราณเสียแล้ว?”