0003

⬢⬢⬢

ตอนที่ 3 วิชาอักขระยันต์

“โฮก!!!” เหลียวเสี่ยวจิ้นแผดเสียงคำรามกึกก้อง พลังกดดันอันมหาศาลแผ่กระจายออกมาจากร่าง ปีกที่เคยเป็นสีดำสนิทบัดนี้กลับปรากฏริ้วลายสีเงินสายเล็ก ๆ พาดยาว กระแสลมที่หมุนวนเป็นวงเป่ากระดาษและหนังสือภายในบ้านให้ปลิวว่อน

แม้แต่เก้าอี้และโต๊ะเขียนหนังสือที่หนักกว่าก็ยังมีร่องรอยของการขยับเขยื้อน

โจวชิงเหงื่อท่วมหน้าขณะร่ายเคล็ดผนึก เขาทำได้เพียงมองสภาพห้องที่เละเทะอย่างจนปัญญา ทว่าในใจกลับเบิกบานยิ่งนัก: สมกับที่เป็นทายาทของชนเผ่าจิ่วหลี ผู้ที่สืบทอดชีพจรฟ้าฉือโหยว ดูสถานการณ์นี้สิ โลหิตศักดิ์สิทธิ์จิ่วหลีเชียวนะ!

ยาสมุนไพรอันดับหนึ่งในตำนาน แม้จะสูบเลือดเจ้าจนหมดร่างก็อาจสกัดออกมาได้ไม่ถึงหยด แต่เจ้าเป็นเผ่ารัตติกาล เลือดสามารถฟื้นฟูขึ้นมาใหม่ได้ไม่สิ้นสุด โชคของข้าช่างดีถึงขีดสุดจริง ๆ ไม่เพียงแต่ได้พบทายาทของฉือโหยวที่สาบสูญไปตั้งแต่ยุคโบราณ แต่ยังเป็นเผ่ารัตติกาลอีกด้วย ฮ่า ๆ โชคดีที่คัมภีร์หลักการหลอมศาสตรามีจดบันทึกไว้ ไม่อย่างนั้นหากปล่อยผ่านสมบัติชิ้นนี้ไป ข้าคงนึกเสียดายจนตาย!

กระแสลมอันทรงพลังหยุดลงกะทันหัน เหลียวเสี่ยวจิ้นกระโดดตัวลอยขึ้นมา กระดูกทั่วร่างส่งเสียงดังลั่น ‘เปรี๊ยะ ๆ’ คล้ายเสียงคั่วถั่ว เขาเหลียวมองป้ายหยกหกแผ่นที่ลอยอยู่เหนือหัวด้วยความสงสัย ก่อนจะร้อง ‘อา’ ออกมา!

เหลียวเสี่ยวจิ้นกรีดร้องแหลม นึกว่าโจวชิงจู่โจมสังหาร เพราะเขาเคยเห็นโจวชิงใช้ป้ายหยกหกแผ่นนี้เผาศพแอนโทนีจนกลายเป็นควันสีคราม มีหรือจะไม่รู้สึกหวาดกลัว