กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 145: แมงมุมหน้าคน
คนอื่นๆ อีกหลายคนต่างจับจ้องจางอวี่เขม็ง
ถ้าจางอวี่แสดงท่าทีผิดปกติขึ้นมา พวกเขาจะลงมือทันทีโดยไม่ลังเล
“ฮะๆ พวกนายคิดว่าฉันมีความสามารถขนาดนั้นเลยเหรอ?” จางอวี่ไม่ใส่ใจนัก อารมณ์ของเขาแทบไม่เปลี่ยน ราวกับคุ้นชินกับเรื่องแบบนี้ไปแล้ว เขาพูดต่อว่า “ตอนนี้ฉันออกไปจากที่นี่ได้ พอพวกนายยอมรับความจริงกันได้แล้ว ฉันค่อยกลับมาหา หวังว่าตอนนั้นพวกนายคงยังไม่ตายกันหมดนะ”
จางอวี่กำลังจะจากไป
ครืนๆ
เสียงเครื่องยนต์รถคำรามดังขึ้นอย่างฉับพลัน
ที่สี่แยกไม่ไกลนัก มีรถคันหนึ่งปรากฏขึ้น
เมื่อรถคันนั้นเห็นผู้คนที่อยู่ตรงนี้ ก็รีบเปลี่ยนทิศทางแล้วขับเข้ามาหา