บทที่ 142: กรรไกรยักษ์ยาวสามเมตร

บทที่ 142: กรรไกรยักษ์ยาวสามเมตร

ท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆา

ดวงอาทิตย์ลอยเด่นอยู่บนฟ้า

ไม่มีร่องรอยของเมฆเรื่อแดงแม้แต่น้อย

หัวหน้าขบวนมองศพโลหิตบนพื้น แล้วเงยหน้ามองดวงอาทิตย์บนฟ้า เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้นว่า “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”

นี่เป็นครั้งแรกที่หัวหน้าขบวนได้เห็นสถานการณ์แบบนี้

“ยังดีที่แค่รบกวนศพโลหิตให้ตื่นขึ้นมามากขนาดนี้ ไม่รู้ว่าในเมืองชิงซานมีศพโลหิตอยู่กี่ตัว ถ้าพวกมันออกมากันหมด พวกเราคง...” จื่ออวิ๋นไม่ได้พูดต่อ แต่ความหมายชัดเจนมาก

ด้วยขนาดของเมืองชิงซาน ต่อให้มีประชากรไม่ถึงแสนคน อย่างน้อยก็น่าจะมีอยู่หลายหมื่นคน