บทที่ 110: ยิงจนแขนล้าไปหมด

บทที่ 110: ยิงจนแขนล้าไปหมด

คนยังมาไม่ถึง แต่เสียงก็มาถึงก่อนแล้ว

“ซ่งฉือ ฉันมาช่วยนาย”

ข้างกายยักษ์ยังมีมนุษย์หมาป่าอีกหนึ่งตัว มันวิ่งสี่ขาด้วยความเร็วราวกับสายลม

ด้านหลังยังมีคนผู้หนึ่งที่มีเท้าทั้งสองข้างแดงฉาน ก้าวเท้าได้รวดเร็วดุจเหินบิน

เจ้าลิง หลินเปียว และถังเสวี่ยเวยมากันแล้ว

ถัดไปด้านหลัง หัวหน้าขบวนกับจื่ออวิ๋นก็วิ่งตามมาเช่นกัน

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ซ่งฉือก็ถึงกับอึ้ง ไม่คิดเลยว่าคนพวกนี้จะมาถึงเร็วขนาดนี้

พูดตามตรง ซ่งฉือรู้สึกซาบซึ้งอยู่เล็กน้อย หากเขาไม่ได้ปลดล็อกเหยียนเป่า ด้วยความเร็วในการสนับสนุนของหัวหน้าขบวนและคนอื่น ๆ เขาก็คงไม่มีโอกาสตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตมากนัก

แต่เจ้าคนอ้วนคงต้องตายแน่นอน