บทที่ 107: เจ้าคนอ้วนผู้สิ้นหวัง

บทที่ 107: เจ้าคนอ้วนผู้สิ้นหวัง

หม่าหรงหรงก็ลุกขึ้นยืนทันที สีหน้าของเธอยิ่งคลุ้มคลั่งกว่าเดิม “ฮ่า ๆ ๆ น่าสนุกดีนี่ ที่แท้นี่ก็คือไพ่ตายของนายสินะ? นายมีความสามารถแบบนี้ ทำไมไม่บอกฉันตั้งแต่แรก? ทำให้ฉันต้องใช้ชีวิตอย่างทรมานขนาดนี้”

“นี่มัน...”

เจ้าคนอ้วนมองภาพตรงหน้าอย่างตกตะลึง

นี่มันสถานการณ์อะไรกัน?

หม่าหรงหรงกลายเป็นผู้ครองลำดับจริง ๆ เหรอ?

แถมยังเป็นผู้ครองลำดับที่มีความสามารถในการฟื้นฟูอันแข็งแกร่งอีกด้วย?

ต่อให้เป็นลำดับมนุษย์หมาป่า ก็ไม่น่าจะฟื้นตัวได้เร็วขนาดนี้ไม่ใช่เหรอ?

หนี!

นี่คือความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของเจ้าคนอ้วน