บทที่ 83: กลิ่นอายของสิ่งพิกลที่วาบผ่านไป

บทที่ 83: กลิ่นอายของสิ่งพิกลที่วาบผ่านไป

สถานการณ์แบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นน้อยเลย บางคนทนต่อไปไม่ไหวจริงๆ จึงแยกตัวออกจากขบวนรถไปหาทรัพยากรเพียงลำพัง โดยคิดว่าพอหาเจอแล้วค่อยกลับมาที่ขบวนรถอีกครั้ง

ในตอนนั้นเอง เสียงหัวหน้าขบวนก็ดังออกมาจากลำโพง “พักอยู่กับที่เถอะ วันนี้ไม่ต้องเดินทางต่อแล้ว ฉันจะแบ่งทรัพยากรส่วนหนึ่งให้คนที่ไม่มีอาหารและน้ำ”

หัวหน้าขบวนรู้สถานการณ์ภายในขบวนรถเป็นอย่างดีอยู่แล้ว แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะเหลือเวลาอีกเพียงสามชั่วโมงก่อนจะเลื่อนเป็นลำดับ 2 เขาไม่อาจเสี่ยงได้

ถ้าปล่อยให้ผู้รอดชีวิตเหล่านี้เข้าไปหาทรัพยากรในหมู่บ้าน ย่อมต้องมีผู้บาดเจ็บล้มตายไม่น้อย

ขบวนรถอาจมีจำนวนคนลดลงต่ำกว่าสองร้อยคนได้ทุกเมื่อ

เขาไม่ได้สนใจชีวิตของผู้รอดชีวิตพวกนี้อยู่แล้ว ต่อให้พวกนั้นตายไปก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าเรื่องนี้ทำให้หัวหน้าขบวนเลื่อนระดับไม่สำเร็จ นั่นต่างหากที่จะกลายเป็นปัญหาใหญ่