กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 48: การตื่นรู้แห่งลำดับ
“ทำไม ทำไมถึงเป็นแบบนี้? ถ้าไม่เจอสัตว์กลายพันธุ์เหนือสามัญเลย ก็ต้องเจอทีเดียวเป็นฝูงใหญ่!”
“รีบหนีเร็ว! อยู่ที่นี่ก็รอตายเท่านั้น!”
ผู้คนแตกตื่นวุ่นวายอย่างหนัก ผู้รอดชีวิตบางคนหวาดกลัวจนทิ้งรถแล้วหนีเอาตัวรอด พวกเขาวิ่งออกไปด้านข้างถนน แยกย้ายกันหนีไปคนละทิศละทาง ในใจยังคงกอดความหวังริบหรี่อยู่—เผื่อว่าจะไม่ถูกตามทันล่ะ?
ฝูงหมาป่าวายุทมิฬที่แผ่ดำทะมึน แยกออกเป็นกระแสสีดำสองสายจากด้านข้าง ไล่ตามคนที่กำลังหลบหนีไป
เมื่อถูกหมาป่าวายุทมิฬมากมายขนาดนี้จับจ้อง ไม่มีใครหนีรอดไปได้สักคน
“ซ่งฉือ นายมีวิธีไหม?” หัวหน้าขบวนหันมามองซ่งฉือทันที พร้อมความหวังสุดท้าย เขารู้ว่าซ่งฉือมีความลับสำคัญอยู่ บางทีเขาอาจแก้วิกฤตตรงหน้าได้
“ฉันก็ไม่มีวิธีเหมือนกัน หัวหน้าขบวน แต่มีความคิดหนึ่ง เราร่วมมือกันไปฆ่าหรือทำให้ราชาหมาป่าวายุทมิฬบาดเจ็บสาหัสก่อน บางทีฝูงหมาป่าอาจถอนตัวไปเองก็ได้” ซ่งฉือส่ายหน้าอย่างจนปัญญา สีหน้าเคร่งเครียด เขาไม่ได้โกหก เพราะแม้แต่เขาก็รับมือราชาหมาป่าวายุทมิฬขั้นสองไม่ไหว
ถ้าไม่มีราชาหมาป่าวายุทมิฬขั้นสองอยู่ที่นี่ ซ่งฉือยังพอหลบอยู่ในรถตู้กันกระสุน แล้วยิงสังหารหมาป่าวายุทมิฬพวกนี้ได้
แต่รถตู้กันกระสุนรับการโจมตีของราชาหมาป่าวายุทมิฬขั้นสองไม่ไหว