บทที่ 32: ศิลปะแห่งการระเบิด

บทที่ 32: ศิลปะแห่งการระเบิด

“ฉันน่าจะช่วยเสริมพลังให้ระเบิดรุนแรงขึ้นได้” จื่ออวิ๋นนึกถึงความสามารถอย่างหนึ่งของตัวเอง “ฉันมีความสามารถที่เรียกว่าเวทพายุอัสนี สามารถอัดพลังสายฟ้าเข้าไปในสิ่งของแล้วทำให้มันระเบิดได้ แต่ความสามารถนี้ใช้พลังมหาศาล ฉันใช้ได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น”

จื่ออวิ๋นไม่เคยใช้ความสามารถนี้มาก่อน เพราะมันต้องอาศัยการสัมผัสร่างกายระหว่างเธอกับอีกฝ่าย หากเผชิญหน้ากับสิ่งพิกลแล้วถูกมันสัมผัส ต่อให้เธอใช้ความสามารถได้ก็ไม่มีประโยชน์ ร่างกายของสิ่งพิกลแข็งแกร่งมาก แม้จะได้รับบาดเจ็บ มันก็ยังฆ่าจื่ออวิ๋นได้อยู่ดี

ดวงตาซ่งฉือเป็นประกาย “ได้ ถ้าฉันทำระเบิดเสร็จแล้วก็ฝากเธอด้วยนะ”