บทที่ 22: เพลงกล่อมเด็ก

บทที่ 22: เพลงกล่อมเด็ก

ซุนข่ายเสวียนพูดอย่างร้อนใจเล็กน้อยว่า “จะรออะไรอีกล่ะ เข้าไปพร้อมกันเลย พวกเราสี่คนร่วมมือกัน ยังจะจัดการสิ่งพิกลแค่ตัวเดียวไม่ได้เชียวเหรอ?”

จนถึงตอนนี้ ซุนข่ายเสวียนยังไม่เคยได้ลิ้มรสไท่สุ่ยเลย เขาเองก็อยากได้ไท่สุ่ยมาสักชิ้นเหมือนกัน

แม้หลินเปียวจะมีไท่สุ่ยอยู่ในมือ แต่เขาไม่มีทางขายมันแน่นอน

จื่ออวิ๋นมีสีหน้าเคร่งเครียดเล็กน้อยก่อนพูดว่า “ระวังตัวกันหน่อย หมู่บ้านนี้ทำให้รู้สึกไม่ชอบมาพากลอยู่ตลอด”

ซ่งฉือสะพายกระเป๋าใบใหญ่ที่บรรจุลูกหน้าไม้ไว้เต็ม พลางพูดว่า “ใช่ พวกเราอย่าแยกกันห่างเกินไป ก่อนอื่นต้องหาตำแหน่งของสิ่งพิกลให้เจอ”