กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 12: ฉันคือผู้ครองลำดับ
ขนตามร่างกายของเขาร่วงหายไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็กลายเป็นชายหัวโล้นมีรอยสัก แต่บาดแผลยังสาหัสเหมือนเดิม
ถ้าเป็นคนธรรมดา บาดแผลระดับนี้คงตายไปนานแล้ว
แต่เขายังมีลมหายใจ และกัดวัตถุสีขาวขุ่นขนาดเท่าฝ่ามือไว้แน่นในปาก
เขาคือหลินเปียว ผู้ครองลำดับในขบวนรถ ส่วนวัตถุที่อยู่ในปากก็คือไท่สุ่ยที่หัวหน้าขบวนพูดถึง
“รีบไป”
เขาพ่นคำที่ฟังไม่ชัดออกมาสองคำ จากนั้นก็หลับตาลงและหมดสติไป
ซ่งฉือยังไม่ทันได้คิดว่าจะทำอะไรต่อ
เสียงทารกแหลมบาดหูและเต็มไปด้วยความอาฆาตก็ดังมาจากกลางอากาศ
“คนเลว แกแย่งของเล่นของฉันไป ฉันจะให้พวกแกตายกันให้หมด”