กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 216 เช่นนั้นคงต้องขอให้เสด็จพ่อที่แสนดีของข้ารีบจากไปโดยเร็วแล้ว
เป็นดังคาด ในช่วงไม่กี่วันต่อมา จวนติ้งซีอ๋องหาได้มีความสงบสุขไม่
การลอบสังหารเปรียบเสมือนยุงรำคาญในคืนคิมหันต์ ไล่ไม่ไป ตีไม่หมด ระลอกแล้วระลอกเล่าถาโถมเข้ามา แต่ละระลอกล้วนดุร้ายยิ่งกว่าเดิม คืนแรกมีคนมา 13 คน ท่วงท่าคล่องแคล่ว เท้าแตะพื้นไร้สุ้มเสียง เหล่าองครักษ์เงารอคอยอยู่นานแล้ว ทั้งสองฝ่ายประมือกันเพียงไม่กี่กระบวนท่า หัวหน้ากลุ่มเห็นท่าไม่ดีก็ไม่คิดยื้อยึก ทิ้งระเบิดควันลูกหนึ่ง อาศัยม่านควันกำบัง พาลูกสมุนปีนกำแพงหนีหายไป แม้แต่รอยเท้าก็มิได้ทิ้งไว้ให้เห็น คนที่มาในคืนที่สองแบ่งกำลังโอบล้อมเป็นสองสาย สอดประสานรู้ใจคล้ายซักซ้อมมานับครั้งไม่ถ้วน องครักษ์เงาต้องเปลืองแรงอยู่บ้างจึงขับไล่พวกมันไปได้ แขนข้างหนึ่งถูกฟันขาดตกอยู่บนพื้น คนหนีรอดไปได้ เลือดสาดกระเซ็นเป็นทางยาว