ตอนที่ 155 คนรู้จักเก่า

ตอนที่ 155 คนรู้จักเก่า

ยามบ่าย ลั่วจิ่นอวี๋เปลี่ยนเป็นชุดลำลองอยู่บ้าน แล้วมานั่งลงตรงหน้าต่างอีกครา ใคร่ครวญคำตรัสของฮองเฮาซ้ำไปซ้ำมา เซี่ยเยี่ยนชิงยกชาหนึ่งถ้วยเดินเข้ามา เห็นคิ้วของนางขมวดมุ่นเล็กน้อย จึงวางชาลงข้างมือนางแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามโดยไม่เอ่ยคำใด เขารู้ว่านางกำลังครุ่นคิด จึงรอให้นางเป็นฝ่ายเปิดปากพูดเอง

ตั้งแต่ตอนอยู่บนรถม้าระหว่างทางกลับจวน ลั่วจิ่นอวี๋ก็พิงผนังรถ หลับตาลง ทว่าในหัวกลับหมุนวนไม่หยุดแม้เพียงชั่วขณะ ถ้อยคำเหล่านั้นสะท้อนก้องซ้ำ ๆ ดั่งระลอกคลื่นบนผิวน้ำที่แผ่ขยายออกเป็นวงระลอกแล้วระลอกเล่า มิอาจหยุดลงได้ ฮองเฮาตรัสว่า เจ้ากับท่านแม่ของเจ้าช่างเหมือนกันจริง ๆ ฮองเฮาตรัสว่า ไม่นึกเลยว่าวนเวียนไปมา สุดท้ายเจ้ากลับแต่งเข้ามาในจวนติ้งซีอ๋อง ฮองเฮาตรัสว่า ลูกชายทั้งสองคนต่างก็แย่งชิงสู้พระชายาติ้งซีอ๋องไม่ได้ ประโยคทั้งสามนี้เมื่อนำมาเชื่อมโยงกัน ดูไม่เหมือนกำลังพูดถึงนาง ทว่าเหมือนกำลังเอ่ยถึงเรื่องราวในอดีตอันยาวนาน เรื่องราวที่นางไม่ล่วงรู้ แต่กลับมีผู้คนมากมายจดจำได้