ตอนที่ 147 โล่งอกราวกับยกภูเขาออกจากอก

ตอนที่ 147 โล่งอกราวกับยกภูเขาออกจากอก

ยามที่องค์ชายใหญ่ได้รับข่าวว่าเหลียงจิ่นตายแล้ว เขากำลังตรวจฎีกาอยู่ในห้องหนังสือ เขาวางพู่กันชาดลง เอนกายพิงพนักเก้าอี้ หลับตาลงครู่หนึ่ง ลูกน้องคู่ใจด้านข้างยืนประสานมือ มิกล้าแม้แต่จะหายใจแรง ด้วยนึกว่าองค์ชายจะทรงพิโรธ หรืออย่างน้อยก็คงทอดถอนใจสักสองสามครา อย่างไรเสียเหลียงจิ่นก็ติดตามเขามานานหลายปีเพียงนั้น ทั้งวิ่งวุ่นปรนนิบัติ ออกแรงช่วยเหลืองานไม่น้อย

ทว่ายามองค์ชายใหญ่ลืมตาขึ้น สีหน้ากลับไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ เขายกจอกชาขึ้น จิบเบา ๆ หนึ่งคำ น้ำเสียงเรียบเฉยราวกับกำลังพูดว่าวันนี้อากาศไม่เลว “รู้แล้ว ออกไปเถิด” ลูกน้องคู่ใจชะงักไปชั่วขณะ รีบขานรับแล้วถอยออกไป