ตอนที่ 75 จากนี้ไปมีข้าอยู่

ตอนที่ 75 จากนี้ไปมีข้าอยู่

ยามอรุณรุ่งของวันถัดมา แสงแดดส่องลอดผ่านบานหน้าต่างฉลุลายเข้ามา ทอดเงาแสงเป็นจุดดวงกระจายอยู่บนพื้น เทียนมงคลมังกรหงส์มอดดับลงแล้ว เหลือเพียงหยดน้ำตาเทียนสีแดงสองกองที่แข็งตัวอยู่บนเชิงเทียน ในอากาศยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมหวานจาง ๆ แห่งความเป็นมงคล

เมื่อลั่วจิ่นอวี๋ตื่นขึ้นมา ท้องฟ้าก็สว่างโร่แล้ว

นางลืมตาขึ้น ภาพที่ปรากฏสู่สายตาคือม่านเตียงสีแดงชาด ผืนม่านด้านบนปักลวดลายคู่ยวนยางเล่นน้ำ ฝีเข็มละเอียดประณีต แลดูมีชีวิตชีวาราวกับมีชีวิต ผ้าโปร่งบนเตียงยังคงทอดตัวลงมา กรองแสงสว่างจากภายนอกให้นุ่มนวลและสลัวราง

นางขยับกาย คิดจะพลิกตัว ทว่ากลับพบว่าทั่วทั้งร่างไม่ปกติเอาเสียเลย—ท่อนแขนปวดเมื่อย เอวอ่อนระทวย ลำคอยิ่งแห้งผากจนแทบจะเปล่งเสียงไม่ออก

นางเอียงศีรษะมองไปยังเตียงฝั่งด้านนอก ตรงนั้นว่างเปล่าไร้เงาคน ผ้าห่มฟูกที่นอนเย็นชืดไปนานแล้ว คนที่นอนอยู่ด้านนอกไม่รู้ว่าอันตรธานหายไปตั้งแต่เมื่อใด

ลั่วจิ่นอวี๋ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็อดไม่ได้ที่จะค่อนขอดในใจ คนผู้นี้ไปตั้งแต่เมื่อใดกัน ไฉนถึงไม่ปลุกนางด้วยเล่า น่าโมโหยิ่งนัก

นางสูดลมหายใจเข้าลึก ลองเอ่ยปากเรียกดู “ชิงไต้—”