กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 71 ดูไม่ออกก็ให้ซื่อจื่อดู
“ท่านหญิงเจ้าคะ—”
เสียงใสกังวานสายหนึ่งดังแว่วมาจากนอกประตู พริบตาต่อมา หญิงสาววัยแรกรุ่นหลายนางที่แต่งกายงดงามประหนึ่งบุปผาแย้มบานก็เลิกม่าน ยิ้มแย้มพลางเยื้องกรายเข้ามาด้านใน
ลั่วจิ่นอวี๋ช้อนสายตาขึ้นมอง เป็นเหล่าแม่นางจากตระกูลขุนนางผู้มีบรรดาศักดิ์ที่มีไมตรีจิตต่อจวนอัครเสนาบดีอยู่บ้าง ผู้ที่เดินนำหน้าสุดคือเซียวหว่านแห่งจวนอันอ๋อง นางสวมเสื้อวสันต์สีเหลืองลูกเจี๊ยบ คิ้วตาโค้งมน บนใบหน้าฉายแววยิ้มหยอกเย้า ด้านหลังตามมาด้วยบุตรีสายตรงของจวนติ้งกั๋วกง และยังมีเหล่าธิดาของจวนโหวอีกหลายคน
“พวกเรามาเติมสินเดิมให้ท่านหญิงเจ้าค่ะ!” เซียวหว่านเดินมาตรงหน้าลั่วจิ่นอวี๋ หยิบกล่องผ้าต่วนใบเล็กออกมาจากแขนเสื้อ ยื่นส่งถึงมือนาง “นี่เป็นผ้าเช็ดหน้าที่ข้าลงมือปักด้วยตนเอง แม้มิอาจเทียบเทียมของวิเศษล้ำค่าเหล่านั้นได้ แต่อย่างไรก็ถือเป็นน้ำใสใจจริงของข้า”
ลั่วจิ่นอวี๋รับมา เปิดออกดูก็พบว่าเป็นผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมสีขาวล้วนผืนหนึ่ง ด้านบนปักลายต้นไผ่เขียวขจีหลายต้น งดงามหมดจดและประณีตยิ่งนัก นางพยักหน้าเล็กน้อย เอ่ยเสียงนุ่มนวล “ขอบใจเจ้ายิ่งนัก”