กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 538 ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ
มืด
มืดมิดไปหมด
ตงหัวรู้สึกเพียงว่าตนเองตกอยู่ในความมืดอันไร้ที่สิ้นสุด รอบตัวมองไม่เห็นแสงสว่างแม้แต่น้อย มีเพียงความอ้างว้างและเปล่าเปลี่ยวอันไร้ขอบเขต
เขาฝืนลืมเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้น
แสงแดดที่แยงตาทำให้เขาหรี่ตาลงโดยสัญชาตญาณ
พอเห็นภาพรอบตัวที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตาได้ชัดเจน สีหน้าเขาก็พลันเหม่อลอยไปชั่วขณะ บานประตูลึกสุดในความทรงจำพลันเปิดออกเสียงดังสนั่น
ผนังห้องสีขาวโพลน
ผ้าม่านสีฟ้า แล้วยังมีพวกเฟอร์นิเจอร์ยุคใหม่อีก...
ตงหัวลุกขึ้นยืน