ตอนที่ 314 บรรพชนมารหลัวโหว

ตอนที่ 314 บรรพชนมารหลัวโหว

บนทุ่งรกร้าง

หอคอยสีดำตั้งตระหง่านอยู่

เวลาผ่านไปแสนปีแบบนี้ ก็ยังไม่มีใครโผล่มาสักคนเดียว

ลมพัดหวีดหวิว

ในสายลมคล้ายมีเสียงนับไม่ถ้วนกำลังส่งเสียงหนวกหูและด่าทอ หากตั้งใจฟังให้ดี เสียงนั้นดูเหมือนจะแฝงไปด้วยความคลุ้มคลั่งแทบเป็นบ้า

ไม่รู้ว่านานเท่าไร

เงาร่างโซเซร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้น

กินนรหน้าซีดเผือด แววตาว่างเปล่า ได้แต่เดินไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย

ทันใดนั้น