กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 58 หนูอย่างข้า ไม่ทนแล้ว!
ตงหัวยกจอกชาขึ้นมา
จิบเบาๆ คำหนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“ว่ามาสิ”
“พวกเจ้าดั้นด้นเดินทางมาไกลเป็นหมื่นลี้เพื่อมาพบเปิ่นจุนที่เผิงไหล มีเรื่องอะไรกันแน่?”
ผู้นำเผ่าต่างๆ สบตากัน แล้วเล่าถึงชะตากรรมอันน่าเวทนาของพวกตนออกมาอีกรอบ พอพูดถึงช่วงที่เจ็บปวดใจ น้ำตาก็พากันไหลพรากออกมาอย่างอดไม่ได้
นั่นมาจากความรู้สึกจริงส่วนหนึ่ง
และก็เป็นแผนการที่พวกเขานัดแนะกันไว้ด้วย
พวกเขารู้ดีว่าเผ่าพันธุ์ที่อ่อนแออย่างตน ไม่มีทางมีสมบัติล้ำค่าอะไรที่จะทำให้ตงหัวหวั่นไหวได้ จึงทำได้แค่เล่นไม้อ้อนวอนขอความเห็นใจ
อาศัยการคร่ำครวญบอกเล่าความทุกข์ยาก