ตอนที่ 43 สรรพชีวิตรับเคราะห์

ตอนที่ 43 สรรพชีวิตรับเคราะห์

กาลเวลาผ่านไปเรื่อยๆ

งานเลี้ยงเลิกรา แขกเหรื่อแยกย้ายกลับไปหมดแล้ว

ประตูตำหนักบรรทมในนครหยกขาวปิดสนิทมาห้าพันปี และยังไม่มีทีท่าว่าจะเปิดออก

ในวันหนึ่ง

ยามเช้าตรู่

ตงหัวลืมตาขึ้น

มองดูหญิงงามที่นอนอยู่ในอ้อมอก ผิวพรรณเนียนละเอียดดั่งก้อนไขมัน คิ้วเรียวงามขมวดมุ่นเล็กน้อย บนใบหน้าหมดจดงดงามยังมีรอยคราบน้ำตาติดอยู่ ยิ่งชวนให้รู้สึกเอ็นดูทะนุถนอมเข้าไปใหญ่

เขายิ้มบางๆ

มือใหญ่ยื่นออกไปเล็กน้อย แล้วเริ่มลูบไล้ไต่ขึ้นสู่ยอดเขาสูงชัน