ตอนที่ 6 กระดูกซือเฉิน

ตอนที่ 6 กระดูกซือเฉิน

เมื่อการหยั่งรู้เต๋าสิ้นสุดลง

ก็ถึงเวลาต้องไปแล้ว

ตงหัวมองดูเขาปู้โจวที่สูงตระหง่านเสียดฟ้า แววตาเผยความเสียดายออกมา ภูเขาเทพชั้นยอดแบบนี้ ต่อไปคงไม่มีโอกาสได้เห็นอีกแล้ว

แต่อย่างว่า

เขาก็แค่บ่นพึมพำไปเรื่อยเปื่อย

เพราะยังไงซะ

สิบสองบรรพชนอูในฐานะลูกหลานสายตรงแท้ๆ ของผานกู่ยังผลาญสมบัติบรรพบุรุษได้หน้าตาเฉย ไม่ปวดใจสักนิด นึกจะชนเขาปู้โจวให้พังก็ชนเลย แล้วคนนอกอย่างเขาจะไปแส่เรื่องชาวบ้านทำไมกัน

คิดได้ดังนั้น

เขาก็ก้าวเท้าเตรียมจะจากไป