กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 237 ใจสลาย หากย้อนเวลากลับไปได้
เซี่ยไจ้ซีหมุนตัวกลับ สายลมที่พัดผ่านระเบียงทางเดินพัดพาเส้นผมของเธอปลิวไสว ทว่ากลับไม่อาจพัดพาผืนแผ่นดินรกร้างอันผนึกน้ำแข็งในแววตาคู่นั้นให้จางหายไปได้เลย
“อาจารย์สวี่ ฉันคิดมานานแล้ว ระหว่างเรา เหมาะที่จะเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้นค่ะ”
น้ำเสียงของเธอไม่ดัง คล้ายกำลังบอกเล่าข้อสรุปที่ผ่านการไตร่ตรองมาเนิ่นนาน
“จริง ๆ แล้วไม่ใช่แค่เรื่องความไว้ใจหรอกค่ะ อย่างเรื่องภูมิหลัง หรืออย่างเรื่องอนาคต ความแตกต่างระหว่างพวกเรามันมากเกินไป”
เธอชะงักไปเล็กน้อย สายตากวาดมองใบหน้าซีดเผือดของเขา “อีกอย่าง สิ่งที่ฉันต้องการก็ไม่ได้มากมายอะไร แค่พึ่งพาตัวเองก็พอแล้วค่ะ”
สวี่หยางยืนนิ่งอยู่กับที่ ราวกับถูกใครบางคนแทงมีดเข้าที่กลางอก ยังไม่ทันได้รู้สึกถึงความเจ็บปวด ก็สัมผัสได้เพียงความเย็นเยียบที่เสียดแทงถึงกระดูก