กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 188 พรสวรรค์ งานคลินิกกับงานวิจัยไม่ใช่เรื่องเดียวกัน
เสียงสัญญาณเตือนของค่าความอิ่มตัวของออกซิเจนค่อย ๆ เปลี่ยนระดับเสียง
จากเสียง “ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด” ที่กระชั้นถี่แสบแก้วหู กลายเป็นเสียง “ติ๊ด—” ที่ทอดจังหวะยาวและราบเรียบ
ราวกับสายธนูที่ตึงเปรี๊ยะมานานแสนนาน ในที่สุดก็ผ่อนคลายลง
ตัวเลขหยุดนิ่งอย่างมั่นคงอยู่ที่ 98%
ความดันโลหิตก็ไม่ร่วงดิ่งลงไปอีกแล้ว
เส้นกราฟหลายเส้นบนเครื่องมอนิเตอร์แล่นผ่านไปอย่างสงบเงียบ ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน
สวี่หยางไม่ต้องกดหน้ากากออกซิเจนไว้แน่นอีกต่อไปเสียที
ทว่าแม้จะละมือออกจากขากรรไกรล่างของคนไข้แล้ว สองมือก็ยังคงค้างอยู่ในท่าประคองหน้ากากออกซิเจนอยู่อย่างนั้น
เขาสะบัดมือแรง ๆ แล้วลองบีบนวดดู ก็ยังเหยียดตรงไม่ได้อยู่ดี