ตอนที่ 137 ปล่อยมือ ปาฏิหาริย์ที่รอไม่ถึง

ตอนที่ 137 ปล่อยมือ ปาฏิหาริย์ที่รอไม่ถึง

ตอนที่เซี่ยไจ้ซีพาอู่หยางพุ่งเข้าไปในแผนกศัลยกรรมประสาท ระเบียงทางเดินก็วุ่นวายโกลาหลไปหมดแล้ว

ประตูหอผู้ป่วยเปิดกว้าง ด้านในมีคนล้อมเป็นวง ผลัดกันกดหน้าอกข้างเตียง

แผ่นกระดานเตียงส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด เคล้าไปกับเสียงสัญญาณเตือนแสบแก้วหูของเครื่องมอนิเตอร์ ราวกับบทเพลงไว้อาลัยที่ไม่มีวันสิ้นสุด

เซี่ยไจ้ซีเบียดตัวเข้าไป อาศัยจังหวะที่อู่หยางกำลังเตรียมของ ยื่นมือไปเปิดเปลือกตาของผู้ป่วย

รูม่านตาขยายจนสุดขอบ

ปฏิกิริยาตอบสนองต่อแสงหายไป

กระจกตาขุ่นมัว

นั่นคือร่องรอยที่บ่งบอกว่าความตายเริ่มจุติ

เธอเหยียดตัวตรง หันไปมองหมอเจ้าของไข้ข้าง ๆ